กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ได้ยินไหม?”
แม้แต่รอยยิ้มที่แสร้งทำขึ้นมาก็ยังคงอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาที
สีหน้าของหญิงนั้นก็กลับดุร้ายขึ้นในทันที เธอรำคาญจนอยากตายทุกครั้งที่เห็นเด็กคนนี้
“ได้ยินแล้ว......”
ต่งฮ่วนจือก้มหน้ารับขนมปังกรอบมา พลางตอบอย่างหวาด ๆ
เธอรีบซดโจ๊กข้าวต้มจืดไปหนึ่งชามใหญ่ จากนั้นก็รีบสะพายกระเป๋าและออกจากบ้านไป
ตอนจะไป เธอหยิบแผ่นแป้งข้าวโพดไปหนึ่งแผ่น บอกว่าจะเอาไว้กินเป็นมื้อเที่ยง
แน่นอนว่าต้องโดนแม่ด่าว่าเป็นพวกกินจุอะไรทำนองนั้น ต่งฮ่วนจือได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยิน
เมื่อผ่านคอกสุนัขของต้าหวง ต่งฮ่วนจือก็แบ่งแผ่นแป้งข้าวโพดครึ่งแผ่นให้ต้าหวง ลูบหัวต้าหวงอีกที แล้วจึงวิ่งไปทางโรงเรียน
เพียงแต่