กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พอเถอะ อย่าหดหู่ไปเลย สปิริตนักกีฬาของนายหายไปไหนหมดแล้ว?”
ในโฮมสเตย์แห่งหนึ่งในนครปีศาจ
ทาคุมิมองเรียวตะที่นั่งดื่มจนเมาหัวทิ่มอยู่ข้างๆ ตัวเองด้วยสายตารังเกียจ
หมอนั่นตอนนี้หดหู่เกินไปแล้ว
หดหู่จนถึงขั้นที่คนอย่างเขาที่นอนราบปล่อยชีวิตพัง กินไปวันๆ ยังทนดูไม่ได้
“นายจะไปรู้อะไร? ผมหมดโอกาสแล้วเข้าใจไหม?”
เรียวตะกระดกเหล้าอึกใหญ่อีกครั้ง แล้วหันไปตะโกนใส่ทาคุมิเสียอย่างนั้น
“นายน่ะไม่แคร์อยู่แล้ว นายเคยได้รางวัลการแข่งขันเต้นมานับไม่ถ้วน ต่อให้นายตอนนี้ปล่อยชีวิตพังไปเลย จางเจี้ยนก็ชนะนายไม่ได้”
“คู่แข่งของนายเป็นผู้ชายวัยกลางคนอ้วนลงพุงที่ไม่เคยแตะการเต้นเลยด้วยซ้ำ”