กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เมื่อกลับมาถึงสนามฝึกขนาดเล็ก เหล่านักศึกษาที่เดิมค่อนข้างตื่นเต้น ตอนนี้อารมณ์สงบลงบ้าง พอใจผ่อนคลาย ความง่วงก็หวนกลับมา
หอพักที่นี่ไม่มากพอ มีเพียงบ้านไม้หลังเล็กของนักศึกษาช่างหุ่นรบ 20 หลัง นักศึกษาบางคนสายช่างหุ่นรบยินดีสละห้องของตัวเองให้ทุกคนเบียดกันอยู่
บางคนไม่ยินดี และไม่มีที่ให้เบียดแล้ว ทุกคนจึงปลง ๆ กันไป นอนลงบนพื้นเลย ช่วงทดสอบการฝึกนี้ในแง่หนึ่งรักษานักศึกษาที่รักความสะอาดจนเกินเหตุบางคนให้หายแล้ว ยกเว้นเสิ่นโส่วหลี่
เขาจ้องพื้นห้องของนาตาตาประมาณ 40 วินาที “ไม่ ฉันไม่นอน”