เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“คุณว่า…คนที่มีระดับชั้นพลังจิตอยู่ที่ระดับ b มีโอกาสขับหุ่นรบได้ไหม”
ภายในที่พักของครูฝึกเฉิน ไคอันที่กำลังสนทนากับเขาผ่านภาพโฮโลแกรมขณะนี้แสดงสีหน้าไร้คำพูดออกมา
“เฉินอ้ายจื้อ นายสอนพวกเด็กเวรพวกนั้นจนโง่ไปแล้วหรือไง” เขาใช้นิ้วชี้จิ้มสองทีอย่างเหลืออด ดูราวกับอยากคว้าครูฝึกเฉินมาเขย่าผ่านอากาศ “อนุสัญญาหนานอี ตอนนั้นห้องทดลองของปรมาจารย์ต้วนเมิ่งตายไปกี่คน พอคนที่มีพลังจิตต่ำกว่าระดับชั้นเอ- ขึ้นหุ่นรบ ร่างกายทั้งร่างก็พังทลายทันที นายกำลังเพ้อฝันอะไรอยู่”
ในหัวของครูฝึกเฉิน ร่างที่เคลื่อนผ่านในความมืดยามค่ำคืนวาบผ่านไป อดส่ายหัวไม่ได้ “พูดไม่ผิด ผมแค่ถูกพวกเด็กเวรพวกนี้กระตุ้นมาสองวันนี้เอง”
ไคอันยิ้มกว้าง “ถ้าคิดถึงผมก็พูดมาตรง ๆ สิ รออยู่เถอะ อีกสองวันผมก็จะกลับไปแล้ว ถึงตอนนั้นจะพาพวกเด็กเวรไปฝึกอะไรสนุก ๆ หน่อย”