ตอนที่ 24 ฝึกเคี่ยวกรำ 4

ยามค่ำคืนฝนตกปรอย ๆ ลงมา ช่วงสุดท้ายของการวิ่งวิบากโคลนกระเซ็น สวี่หลิงฉวีราวกับลุยหนองน้ำมา ทั้งตัวเปียกโชกและสกปรกมอมแมม ใบหน้าและมือถูกกิ่งไม้บาด เลือดซึมออกมาแล้วถูกน้ำฝนชะล้างไป เธอวิ่งพลางจามพลาง ราวกับลูกหมาตจรตัวหนึ่ง

ครูฝึกเฉินตามอยู่ข้างหลังอย่างนั้น ใกล้ถึงเวลาเคอร์ฟิวที่ฐานฝึกจะปิดรับนักศึกษาแล้ว บนสมองกลมีข้อความสอบถามสถานการณ์ปัจจุบันของเขากับสวี่หลิงฉวีที่ครูฝึกฐานฝึกส่งมา

“ทุกอย่างเรียบร้อยครับ” ครูฝึกเฉินตอบ “ใกล้ถึงแล้วครับ”

ตลอดทางที่สวี่หลิงฉวีผ่านมา เขามองเห็นหมดแล้ว หลายจุดที่เขาคิดว่าเธอควรยอมแพ้ เธอกลับฝืนทนผ่านไปได้อย่างนั้น