เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 ไปส่งคุณที่บ้าน
โจวเยี่ยนมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยังไม่หายตกใจ
แววตาของเจียงเหย่เจือรอยยิ้ม เธอขยับมือไปเหนือถังขยะ ทิ้งถุงใบชาที่ซ่อนอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบลงไป
“คุณรู้ชื่อฉันได้ยังไง เรารู้จักกันเหรอ”
โจวเยี่ยนรู้ตัวว่าเข้าใจผิดไปเอง จึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง
แววตาของเขาฉายแววเคลือบแคลงสงสัย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเผลอเรียกชื่อนี้ออกมาตามสัญชาตญาณ ทั้งยังไพเราะอย่างประหลาด
เขาเชิดคางขึ้นอย่างสงบนิ่งเพื่อส่งสัญญาณไปยังป้ายที่คล้องอยู่บนคอของอีกฝ่าย
“ป้ายพนักงานของคุณ”
บนนั้นมีรูปถ่ายและชื่อของเธอ ที่แท้ก็เป็นเด็กฝึกงาน มิน่าล่ะถึงไม่ได้อยู่ในห้องประชุม
อาจจะเป็นเพราะเผลอเหลือบไปเห็นโดยไม่ตั้งใจ ก็เลยจำได้โดยไม่รู้ตัวกระมัง