เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 รางวัลสุดท้าย
จงอวี้เฝ้าดูแลเธอราวกับเป็นของล้ำค่า หลังจากกล่อมเขาจนหลับไปอย่างยากลำบาก เจียงเหย่จึงแอบปลีกตัวออกมาเงียบ ๆ
ทันทีที่เธอจากไป ชายหนุ่มบนเตียงก็ลืมตาอันดำขลับขึ้นมาโดยไร้ซึ่งความง่วงงุนแม้แต่น้อย
หานเซี่ยนได้ยินเสียงของเจียงเหย่ก็นึกว่าเป็นภาพหลอน จึงพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “หรือว่าฉันจะคิดถึงเธอมากเกินไปกันนะ”
ทว่าเมื่อหันไปเห็นโจวเยี่ยนและเซี่ยหวังซูก้าวเดินไปแล้ว เด็กหนุ่มก็พลันได้สติ พลอยเหลือบไปเห็นหญิงสาวในม่านป้องกัน มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นมาแล้วสาวเท้าก้าวไปหาอย่างรวดเร็ว
“ทำไมเธอถึงเพิ่งมาล่ะ”
หานเซี่ยนเพิ่งเอ่ยปากก็รู้สึกเสียใจ เขาไม่ได้ตั้งใจจะตัดพ้อ เจียงเหย่คงไม่โกรธใช่ไหม
เจียงเหย่สังเกตเห็นท่าทีที่เขาลอบมองมาอย่างระมัดระวัง จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ฉันเองก็เพิ่งรู้ว่าพวกนายมาที่นี่”
ไม่ว่าจริงหรือเท็จ ขอเพียงเป็นคำที่เธอพูดออกมา ย่อมเป็นเรื่องจริงเสมอ
โจวเยี่ยนรีบร้อนเอ่ยถามขึ้นมาทันที “เธอเป็นอย่างไรบ้าง”