เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 ความอยากรู้อยากเห็นเล็ก ๆ ของเจียงเหย่
น้ำเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง ทว่ากลับดังเข้าหูของคนทั้งหลายอย่างชัดเจน
เจียงเหย่ยืนพิงข้างรถ สองหัตถ์กอดอก ใช้สายตาหยอกเย้าปรายมองคนทั้งหลายที่กำลังตกตะลึง
“ข้าไปขนเสบียง แต่พวกนายกลับคิดจะทิ้งข้าแล้วหนีไปดื้อ ๆ อย่างนั้นหรือ ช่างชวนให้รู้สึกผิดหวังจริง ๆ…”
น้ำเสียงในคำพูดของนางยังคงนุ่มนวลเหมือนดังเช่นทุกครา ทว่ากลับลากเสียงหางยาวจนรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
คนทั้งหลายได้ยินคำพูดของนางก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมา สายตาจับจ้องเข้าไปในประตูรถที่เปิดอ้าอยู่ด้านหลังของนาง อาหารการกินวางซ้อนกันเป็นกองและบรรจุอยู่เป็นลัง ๆ ภายในนั้น
นางมิได้หนีไปไหน แต่ไปขนเสบียงมาต่างหาก
หลินฮุ่ยเองก็คาดไม่ถึงว่านางจะย้อนกลับมาจริง ๆ
“อย่าไปฟังนางพูดจาไร้สาระ ต้องเป็นเพราะเดินไปได้ครึ่งทางแล้วรู้สึกว่ามีอันตราย พอเห็นว่าอันตรายฝั่งพวกเราคลี่คลายแล้ว นางถึงค่อยกลับมา…”