เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จวนอัครมหาเสนาบดี ภายในโถงพระ
หรงเจี้ยนเสวี่ยสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวเรียบ คุกเข่าอยู่บนเบาะรองนั่งในโถงพระอย่างตรงระเบียบและเลื่อมใส ประสานมือทั้งสองไว้เบื้องหน้า กราบไหว้เทพยดาและพระพุทธเบื้องหน้า
บนมือเขาไม่ได้สวมลูกประคำ
เขาเพียงทอดสายตาต่ำลง เอ่ยบทคัมภีร์แผ่วเบา
เสื้อคลุมบนกายเขาสะอาดเรียบร้อย ไม่มีความยับแม้แต่น้อย
แต่หากมองไปที่หลังของเขาอย่างละเอียด ก็จะเห็นบนเสื้อคลุมสะอาดของชายผู้นั้น มีจุดหงเหลียนสีแดงซึมออกมาเป็นดวง ๆ
——เขาลงโทษตนเองด้วยการเฆี่ยนลงทัณฑ์ บาดเจ็บสาหัส
เขาทอดตาลงหลับตา เลื่อมใสบริสุทธิ์ผ่องแผ้ว
ในห้วงทุกข์ บทพระสูตรดังก้องไปทั่ว เทพยดาและพระพุทธนับไม่ถ้วน บ้างก็มีสีหน้าเมตตา บ้างก็เบิกตากว้างด้วยความพิโรธ
เขาสวดอย่างเลื่อมใส พระพุทธรูปเรียงรายรายล้อม ราวกับทะลุผ่านห้วงใจนับไม่ถ้วน ไปถึงส่วนลึกที่สุด