กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลูกศรนั้นมิได้ถูกกำแพงเนื้อที่กลายเป็นมนุษย์โอสถนับไม่ถ้วนสกัดกั้นไว้
และมิได้ถูกเสิ่นเชียนฝานขวางกั้นไว้เช่นกัน
หากแต่พุ่งตรงไม่ผิดพลาด แม้แต่เสี้ยวเดียว ก็ปักเข้าไปในลำคอของไป๋ซูถง
“ฉึก——”
ธารโลหิตพุ่งทะลักออกมา!
ไป๋ซูถงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและงุนงง นางยื่นสองมือออกไป แข็งทื่อและเชื่องช้า ปิดลงบนลำคอของตนเอง
ลูกศรทะลวงลำคอของนาง
ขนศรตั้งตรงอยู่ที่ลำคอของนาง สีโลหิตย้อมปลายศรที่ขาวผ่องให้กลายเป็นแดงฉาน
ไป๋ซูถงขมวดคิ้ว ในดวงตามีแต่ความมืดมนและไม่เข้าใจ
นางอ้าปาก รู้สึกได้ถึงลมหายใจในทรวงอกที่ถูกริบไป