ตอนที่ 197 เขาก็มีความเห็นแก่ตัว

เป็นคนก็ย่อมมีความเห็นแก่ตัว

ความเห็นแก่ตัวของเสิ่นอันซานคือเสิ่นฉงเยวี่ย

ดังนั้นเมื่อเขาเข้าสู่วัยชรา เสิ่นฉงเยวี่ยก็ขาดนิ้วไปหนึ่งนิ้ว หม่นหมองไม่สร่างเศร้า การคิดจะแต่งกับคู่ครองฐานะทัดเทียมก็กลายเป็นความเพ้อฝันเกินเอื้อม

แต่นางไม่ยอมจำนนต่อชะตา อีกทั้งเพราะหรงเจี้ยนเสวี่ย นางจึงเกิดความยึดติดขึ้น

นางเอ่ยกับเขา “ท่านพ่อ ข้าไม่แต่งกับหรงเจี้ยนเสวี่ยก็ได้”

นางกล่าว “ท่านพ่อ ข้าจะแต่งกับผู้ที่มีฐานะสูงกว่าหรงเจี้ยนเสวี่ย”

นางกล่าว “ท่านพ่อ ข้าจะทำให้หรงเจี้ยนเสวี่ยสำนึกเสียใจ! ข้าจะทำให้หรงเจี้ยนเสวี่ยคุกเข่าต่อหน้าข้า!”

เสิ่นอันซานมองบุตรสาวคนรักที่เบิกตาโพลงด้วยโทสะ สีหน้าหม่นมัว ฝ่ามือที่เงื้อสูงขึ้นในที่สุดก็ร่วงลงอย่างหมดเรี่ยวแรง

ผู้ที่เขาเลือกนั้น คือเสิ่นเชียนฝาน