กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ถ้อยคำนี้ช่างหยิ่งยโสไปบ้าง
แต่เมื่อหรงเจี้ยนเสวี่ยเอ่ยออกมา กลับหาข้อผิดมิได้เลย
เพียงแต่รู้สึกว่าถ้อยคำนี้ค่อนข้าง…มีนัยแฝง
โดยมิได้ตอบคำถามขององค์รัชทายาท รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเชียนฝานก็แข็งเป็นน้ำแข็งเย็นเยียบ
“ใต้เท้าเส้าฟู่ วันนี้ขุนนางทั้งหลายและบรรดาสตรีที่อยู่ในที่แห่งนี้ หากนำเรื่องนี้ไปเล่าลือกันต่อ เกรงว่าจะทำลายชื่อเสียงของท่าน”
หรงเจี้ยนเสวี่ยเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตามองตรงไปข้างหน้า ลูกประคำบนข้อมือสั่นไหวเบา ๆ สองสามครั้ง อักษรสันสกฤตปิดทองภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องนั้นโดดเด่นเป็นพิเศษ
“เรื่องของวันนี้ จะไม่มีผู้ใดนำไปเล่าลือ”
น้ำเสียงของหรงเจี้ยนเสวี่ยสงบราบเรียบดั่งน้ำนิ่ง