ตอนที่ 166 อาซวี่ พวกเขาล้วนสู้ข้าไม่ได้

ลมในลานล่าสัตว์พัดกระหน่ำเสื้อคลุมยาวตัวใหญ่ของบุรุษ เขายืนอยู่ตรงนั้น ผมยาวดำดั่งหมึก คิ้วและดวงตางดงามเรียบเฉย

อย่างไม่ทราบสาเหตุ จู่ ๆ เผยจิงซวี่ก็นึกถึงครั้งแรกที่นางได้พบเขา

บุรุษผู้นั้นมีโครงกระดูกงามดั่งนกกระเรียน ท่วงท่างามดั่งต้นสน งดงามราวกล้วยไม้และต้นหยก

—เขาราวจันทราแจ่มกระจ่างบนฟากฟ้า ราวเทวรูปและพระพุทธในวัดวาอาราม ดูเหมือนไม่เคยหวั่นไหวเพื่อผู้ใด

แต่เผยจิงซวี่ไม่ยอม

นางเพียงต้องการให้จันทราแจ่มนั้นลงสู่โลกมนุษย์ ให้เทพเทวาและพระพุทธลดสายตาลงมอง

เช่นเดียวกับตอนนี้ ดวงตาคู่นั้นทอดลงบนตัวนางเพียงผู้เดียว

หรงเสวียนโจวยังคงมองไปทางเผยจิงซวี่