กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นฉงเยวี่ยแววตาหมองจางลงเล็กน้อย ก้มตาลงมองอาภรณ์ในมือครู่หนึ่ง
อาภรณ์ชิ้นนั้นเป็นเนื้อผ้าคล้ายผ้าโปร่งบาง ย่อมเทียบกับแพรพรรณหรูหราที่เสิ่นฉงเยวี่ยสวมอยู่นี้ไม่ได้เป็นธรรมดา
หากจะว่ามีสิ่งใดพิเศษจริง ๆ...
เสิ่นฉงเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก
——อาภรณ์ชุดนี้ ไม่ว่าจะสีสันหรือแบบฉบับ ล้วนคล้ายกับชุดที่เผยจิงซวี่สวมในวันนี้เหลือเกิน
อีสาวแพศยาเผยจิงซวี่ผู้นั้น ทั้ง ๆ ที่ออกเรือนแล้ว แต่กลับแต่งกายฉูดฉาดอวดโฉมทั้งวัน ทำเป็นเสแสร้ง อาภรณ์เนื้อผ้าโปร่งบางพวกนี้ก็เหมือนสไตล์ของนาง เอามาออกงานไม่ได้
“พี่หญิงไป๋ อาภรณ์ชุดนี้...”
ไป๋ซูถงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ลดเสียงลงต่ำกว่าเดิม “บนอาภรณ์ชโลมกลิ่นโอสถไว้ กระโจมทหารของใต้เท้าเส้าฟู่อยู่ที่ใด เจ้าคงรู้ดียิ่งกว่าข้า”