เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไป๋ซูถงได้ยินเช่นนั้น แก้มทั้งสองก็แต้มด้วยสีแดงระเรื่อ นางก้มหน้าลง เสียงเขินอาย “ฉงเยวี่ย อย่าพูดเพ้อเจ้อเลยเจ้าค่ะ”
ใบหน้าของเสิ่นฉงเยวี่ยเต็มไปด้วยความลำพอง “ที่ไหนกันเล่าเป็นการพูดเพ้อเจ้อ ข้าก็ได้ยินมาหมดแล้ว หากไม่ใช่เพราะใครบางคนที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ครองตำแหน่งภรรยาเอกไว้ไม่ยอมสละให้ ป่านนี้บางที นายหญิงรองอาจจะเปลี่ยนคนไปนานแล้ว”
หยุดครู่หนึ่ง เสิ่นฉงเยวี่ยก็ยิ้มกล่าวอีก “เพียงแต่ว่าแม่ทัพเสวียนโจวคงไม่อาจทำให้เจ้าต้องอับอายด้วยการเป็นอนุภรรยา ข้าได้ยินท่านพ่อกล่าวว่า แม่ทัพเสวียนโจวตั้งใจจะทูลขอต่อฮ่องเต้ ให้พี่หญิงไป๋เป็นภรรยาเสมอเอกเชียวนะเจ้าค่ะ”
แค่นเสียงหึ เสิ่นฉงเยวี่ยกล่าวต่อ “คนบางคนน่ะ ครองตำแหน่งภรรยาเอกแล้วยังโอ้อวดวางอำนาจ กลับกลายเป็นอุปสรรคขวางกั้นระหว่างคู่ที่มีใจต่อกันเสียได้”