ตอนที่ 150 ใจคนย่อมลำเอียงอยู่แล้ว

ใกล้ยามบ่าย หรงเสวียนโจวคุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนตระกูล แดดอันร้อนระอุสาดเผาหลังของเขาจนแสบร้อน

เผยจิงซวี่นึกถึงสีหน้าอันเจ็บปวดของหรงเสวียนโจว ก็อดหรี่ตาอย่างสบายใจไม่ได้

สายตาค่อย ๆ มองไปยังชายตรงหน้า

เขานั่งตัวตรงผู้เดียวอยู่หน้าก่อนโต๊ะ ในมือกำด้ามพู่กันหยกขาว กำลังจัดเรียงเอกสารราชการ ของที่วางอยู่ข้างมือเขาคือที่วางพู่กันปี่เซียะตัวนั้นที่ทั้งน่าเกลียดทั้งน่าชัง

เมื่อเขาถามนาง ก็หยุดการเคลื่อนไหวในมือ ชายตามองขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีหมึกคู่หนึ่งทอดตรงมายังร่างของนางอย่างไม่เบี่ยงเบน

ประตูห้องหนังสือยังไม่ได้ปิด

เผยจิงซวี่ยืนอยู่ในเงาแสงที่สาดเข้ามาจากบานประตู เอียงศีรษะเล็กน้อย ในดวงตามีความไร้เดียงสาและความว่างเปล่ามึนงง

บนขนตาของนางยังมีน้ำตาที่ไม่แห้งเกาะอยู่