กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลิ่นไม้กฤษณาที่คุ้นเคยลอยมา เผยจิงซวี่โอบกอดรอบคอบุรุษอย่างตื่นตระหนกไร้ที่พึ่ง ซบศีรษะลงบนไหล่บุรุษ
เรือนร่างบอบบางสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อน ราวกับถูกการตกเมื่อครู่ทำให้ตกใจจนแทบสิ้นสติจริง ๆ
สตรีในชุดผ้าโปร่งสีน้ำเงินน้ำทะเลทั้งชุด ราวกับกลีบดอกไม้ที่เบ่งบานสะพรั่ง นางทั้งคนโถมเข้าสู่อ้อมอกบุรุษ
หรงเจี้ยนเสวี่ยใช้มือหนึ่งประคองเอวสตรี อีกมือหนึ่งปกป้องท้ายทอยนาง เงยหน้ามองโจวฉินที่ยืนอยู่หัวเรือ
มือของโจวฉินที่คิดจะคว้าเผยจิงซวี่นั้นยังคงยื่นอยู่
— ดูราวกับเป็นท่าทีที่ผลักคนลงไปเสียมากกว่า
เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่ สายตาจากเผยจิงซวี่เคลื่อนอย่างแข็งทื่อและเชื่องช้าไปยังใบหน้าของหรงเจี้ยนเสวี่ย
ประสานกับดวงตาคมที่เย็นเยียบมืดมัวของบุรุษ