ตอนที่ 147 เทพและพระพุทธเจ้าของข้าไม่ได้อยู่ในวัดวาอาราม

เผยจิงซวี่ร้องอุทานเสียงหนึ่ง แล้วพลันหันกายกลับไป—

ชั่วขณะถัดมา กลิ่นไม้กฤษณาที่เจือความรุกรานก็ขบกัดริมฝีปากนาง ราวกับตีเมืองยึดดินแดน!

ชายคนนั้นใช้มือหนึ่งจับกระดูกข้อมือของนาง กดลงบนกรอบประตูโดยไม่ยอมให้นางเถียง อีกมือหนึ่งซึ่งสวมลูกประคำก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของนาง!

ซี่นิ้วราวไม้ไผ่หยกแทรกเข้าไปในซอกนิ้วของนางทีละนิ้ว ก่อนประสานแน่นกับมือของนาง

“อือ—”

ปลายลิ้นส่งความเจ็บมา เผยจิงซวี่ดิ้นรนอย่างรุนแรง พลางเผลอร้องด้วยความเจ็บออกมา!

ชาดทาปากของนางถูกเขากลืนกินจนหมดสิ้น แม้แต่กลิ่นคาวเลือดเล็ก ๆ ในไรฟันก็ยังถูกเขากวาดไปจนเกลี้ยง

ชาดทาปากเลอะเป็นวงไปทั่ว