ตอนที่ 138 เผยจิงซวี่ ขอร้องข้า

ราตรีโพล้เพล้ สายฟ้าสายหนึ่งฉีกกระชากผ่านระหว่างคนทั้งสอง ราวกับตาข่ายอันเงียบงัน

ครงร่มทำจากหยกขาว แกะสลักเป็นรูปปล้องไผ่ เมื่อกำไว้ในมือให้สัมผัสอุ่นนวลและเย็นเยียบ

ข้อนิ้วของชายหนุ่มซีดขาว สายตาอันเย็นชาทอดลงมาบนร่างของนาง

เผยจิงซวี่หน้าซีดเผือด ภายใต้แสงอัสนีที่สาดส่อง ดวงตางามรูปอัลมอนด์คู่นั้นวาววับด้วยหยาดน้ำตา เอ่อล้นจนแทบจะไหลร่วง

ระหว่างคนทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว หรงเจี้ยนเสวี่ยหันตามองเล็กน้อย สีหน้าเย็นชา “มีรถม้าเพียงคันเดียว”

เผยจิงซวี่จ้องมองนิ่ง ยังคงมองเขา

หรงเจี้ยนเสวี่ยกำด้ามร่มเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นเยียบ “ขึ้นรถม้าคันเดียวกับข้า”

“ขอบพระคุณใต้เท้า...”

นางก้มหน้าลง รับคำอย่างว่าง่าย

ร่มกระดาษน้ำมันคันนั้นก็เอียงมาทางนาง