ตอนที่ 118 ใต้เท้าสำคัญต่ออาซวี่มาก……

น้ำเสียงของนางแฝงเสียงร้องไห้

ประตูห้องถูกทุบกระหน่ำอย่างรุนแรง เสียงของสตรีสั่นเครือและสิ้นหวัง “ท่านพี่ ข้าขอร้อง……”

“ข้าต้องไปพบเขา……”

“ข้าได้สัญญากับเขาไว้……”

เป็นเสียงสะอื้นไห้ ขาด ๆ ต่อ ๆ ผ่านกระดาษหน้าต่างที่โปร่งแสงนั้น มือทั้งสองข้างทาบอยู่บนกรอบประตู

มีเพียงบานประตูเดียวกั้น

หรงเจี้ยนเสวี่ยสวมอาภรณ์กว้าง ร่างสูงสง่าเปรียบดั่งหยก

เขายืนอยู่ตรงนั้น สายตาพลันตกลงบนเงามือทั้งสองข้างที่นางวางอยู่บนกรอบประตูอย่างไม่มีเหตุผล

เรียวยาวอ่อนช้อย ราวกับยอดอ่อนนุ่มนวล

เขายกมือขึ้น ประกายในดวงตาวูบไหว ปลายนิ้วแตะลงบนเงามือนั้นของนางแผ่วเบา