กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ที่ปลายนิ้วยังหลงเหลือครีมยาลื่น ๆ อยู่เล็กน้อย
หรงเจี้ยนเสวี่ยคลึงปลายนิ้วไปมา แล้วถือผ้าเช็ดหน้าซับที่ปลายนิ้วอย่างไม่แสดงสีหน้า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุกเข่านานเท่าใดแล้ว”
เจียงฮุ่ยรายงานว่า “ตอบคุณชาย น่าจะเกินหกชั่วยามแล้วขอรับ”
“ให้เขาคุกเข่าอยู่นอกจวนตระกูลหรงอีกสองชั่วยาม”
เจียงฮุ่ยรับคำสั่ง “ขอรับ”
เผยจิงซวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววประหลาดใจฉายผ่านดวงตา นางจำได้ว่าชาติก่อน หรงเจี้ยนเสวี่ยดูเหมือนมิได้ให้หรงเสวียนโจวคุกเข่าอยู่นอกประตูจวนตระกูลหรงเลย
นางจ้องมองพลางครุ่นคิด หรงเจี้ยนเสวี่ยเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ปวดใจแทนหรือ”
“อ๊ะ…” เผยจิงซวี่ได้สติ กระตุกมุมปากเล็กน้อย “ใต้เท้าทำสิ่งใดก็เพื่อสามีของข้า อาซวี่เข้าใจเจ้าค่ะ”