ตอนที่ 113 นางพบ “ความลับ” ของเขา

หรงเสวียนโจวชะงักไปเล็กน้อย ถ้อยคำตำหนิเหล่านั้นติดอยู่ที่ลำคอ เขาถึงกับเอ่ยไม่ออกในทันที

เขาไม่ใคร่ชอบสตรีที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นนัก

การร่ำไห้ย่อมหมายถึงความน้อยใจและความทุกข์ใจ แต่ผู้คนที่พลัดถิ่นในสมรภูมิเหล่านั้น ผู้ใดเล่าจะไม่น้อยใจ ผู้ใดเล่าจะไม่ทุกข์ใจ?

ดังนั้นหรงเสวียนโจวจึงมักคิดเสมอว่า การหลั่งน้ำตาเพราะเรื่องเล็กน้อยไร้สาระเพียงนั้น เผยจิงซวี่ช่างแสร้งทำเป็นอ่อนแอเกินไปสักหน่อย

ไป๋ซูถงนั้นต่างออกไป

นางได้เห็นความตายและการหลั่งเลือดนับไม่ถ้วนในสมรภูมินั้น แต่ไม่เคยร่ำไห้ระบายสิ่งใดกับผู้อื่นเลย

ราวกับต้นหญ้าเล็กที่แตกหน่อทะลุดินขึ้นมาจากซอกหิน แข็งแกร่งและเปี่ยมกำลัง

แต่บัดนี้นางกลับร้องไห้อีกครั้ง เบ้าตาเอ่อด้วยน้ำตา หางตาชวนให้เป็นสีแดงระเรื่อไปทั้งแถบ