ตอนที่ 112 เทพและพระพุทธเจ้าช่วยเขาไม่ได้

แผ่นหลังมีความคันลึกที่เอื้อมไปไม่ถึง

บาดแผลในช่วงกำลังตกสะเก็ดนั้นคันจนทนไม่ไหว

เขาไม่อยากไปสนใจสีเขียวน้ำเงินนั้น

หลับตาลงเล็กน้อย คิ้วงามของหรงเจี้ยนเสวี่ยกดต่ำลง

พอหลับตา ก็ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใดก็นึกถึงความฝันพิลึกพิลั่นเมื่อคืนนั้นอีกครั้ง

หรงเจี้ยนเสวี่ยเป็นผู้มีเหตุผลมาแต่ไหนแต่ไร ความฝันกับความจริงนั้นเขาแยกออกจากกันได้ชัดเจน

ราวกับที่เขารู้ชัดว่า ในความจริงนั้น นางไม่เคยขึ้นคร่อมเอวเขา อ้อนวอนเชื้อเชิญให้เขาร่วมเริงสำราญเลย

——นางรักสามีของนางยิ่งนัก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หรงเจี้ยนเสวี่ยก็ลืมตาขึ้น ความง่วงงุนหายไปสิ้น

เจียงฮุ่ยรายงานว่า ช่วงหลายวันมานี้นางถูกสั่งให้ไปพักที่ห้องรับแขก