ตอนที่ 107 หนุนหลังนาง!

ไป๋ซูถงตะลึงไปครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาทีหลัง

นางยืนอยู่กับที่ สูดลมหายใจลึกครั้งหนึ่ง แล้วหันไปโอบนั่วนั่วไว้ “อาเซวียน พวกเราไปกันเถิด”

หรงเสวียนโจวเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย รีบคว้าแขนเสื้อของไป๋ซูถง “จะไปไหน!”

ในดวงตาของไป๋ซูถงมีน้ำตา แต่กลับดื้อรั้นและแน่วแน่ไม่ยอมให้มันหล่น นางจ้องหรงเสวียนโจว เอ่ยทีละคำ “จะไปที่ใดก็ได้ แต่อย่าให้ข้ากับเด็กสองคนต้องอับอายเปล่า ๆ เช่นนี้!”

เห็นไป๋ซูถงยกก้าวจะจากไป หรงเสวียนโจวก็รวบเอวบางของนางไว้ทันที พลางรับนั่วนั่วที่ร้องไห้โฮอยู่ในอ้อมอกของนางมาถือไว้ในอ้อมแขนของตน

นั่วนั่วคุ้นเคยกับหรงเสวียนโจว หลังจากถูกอุ้มขึ้น มือน้อยทั้งสองก็กอดคอหรงเสวียนโจวไว้ไม่ยอมปล่อย ร้องไห้อย่างน้อยใจยิ่งนัก!