ตอนที่ 100 ให้นางร่ายรำ!

นางกำลังสั่นเทา

เมื่อเทียบกับอัสนีสะท้านฟ้าและสายฟ้านั้น ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

หรงเจี้ยนเสวี่ยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย มือที่โอบกุมมือของนางไว้ แผ่วเบาแต่หนักแน่น “ใช่ ข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไป”

เขาไม่ได้ถามสิ่งใด แขนเสื้อกว้างปกปิดมือทั้งสองที่จับกันไว้

ข้อกระดูกของนางเย็นลงบ้าง ปลายนิ้วเย็นเฉียบเป็นแผ่น หรงเจี้ยนเสวี่ยปกคลุมไว้นานมาก จึงทำให้นางพบความอบอุ่นกลับมาบ้าง

หรงไป่เม่ามาถึงอย่างล่าช้า

ตำแหน่งราชการของเขาย่อมไม่เทียบเท่าตำแหน่งของหรงเจี้ยนเสวี่ย เพียงมองไปทางหรงเจี้ยนเสวี่ยกับเผยจิงซวี่แวบหนึ่ง ก็เก็บสายตากลับ

ไม่นานนัก ก็ได้ยินขันทีรับใช้ร้องประกาศเสียงดัง “ฝ่าบาทเสด็จ—”