ตอนที่ 97 ใช้ได้ดีกว่าเสวียนโจวอีกหรือ?

นางยิ้มอยู่ ดวงตางอโค้งราวจันทร์เสี้ยว แววตาที่มองไปยังหรงเจี้ยนเสวี่ยฝากฝังความไว้วางใจทั้งหมดของนางไว้

นางกล่าวว่า ใต้เท้าไม่หวังสิ่งใดจากข้า

หรงเจี้ยนเสวี่ยทอดสายตาลงต่ำ สายตาโดยไม่แสดงสีหน้าใดตกลงบนมือข้างที่สวมกำไลหยกของนาง

มือของนางที่จริงก็ไม่ถือว่าเล็ก นิ้วเรียวยาว อ่อนนุ่มราวไร้กระดูก

เพียงแต่สำหรับเขาแล้ว ยังไม่เพียงพอ

เขาขมวดคิ้ว เมื่อตระหนักว่าตนกำลังคิดสิ่งใด หรงเจี้ยนเสวี่ยจึงเบือนสายตาไป

“ใต้เท้า?” ราวกับคิดว่าชายหนุ่มไม่ได้ยิน เผยจิงซวี่เอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจ “อาซวี่ไปกับใต้เท้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

หรงเจี้ยนเสวี่ยมิได้ตอบคำถามนี้ของนางก่อน กลับถามว่า “เหตุใดองค์รัชทายาทจึงส่งหนังสือเชิญมาให้เจ้า”