ตอนที่ 96 เพ้อฝัน

เผยจิงซวี่หลับตาทำเป็นหลับใหล แววตาแน่นิ่งอยู่ใต้ผ้าม่าน มีเพียงปลายคิ้วที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยเผยความแจ่มใสออกมาครึ่งหนึ่ง

ทว่าลมหายใจกลับผ่อนให้ยาวและสม่ำเสมอยิ่งขึ้น ราวธารวสันต์ไหลผ่านก้อนกรวดโดยไร้ร่องรอย

ขนตายาวกระตุกวูบหนึ่ง นางหันใบหน้าไปทางด้านของเขา แก้มกดลงบนหมอนผ้าไหมจนเกิดรอยยับตื้น ๆ

เขายังคงพันเกี่ยวฝ่ามือของนาง ทุกกระเบียดนิ้วเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอาลัย

แรงกดค่อย ๆ ลึกขึ้น เพราะนางกำลัง “หลับสนิท” ข้อนิ้วจึงอ่อนปวกเปียก ปล่อยให้เขาจูงไปมา ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ

ลูกประคำที่ข้อมือส่งเสียงดังแผ่ว ๆ มือของชายหนุ่มที่วางอยู่ริมขอบเตียงกำแน่นแล้วคลายออก