กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางเป็นของเขา...
คิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของหรงเจี้ยนเสวี่ยก็เย็นเยียบ เขากำผ้าเขียวอมฟ้าผืนนั้นในมือแน่น
เขากำลังทำอะไรกันแน่...
แสงเทียนในห้องสั่นไหวอีกสองครั้ง
หรงเจี้ยนเสวี่ยพ่นปราณขุ่นออกมาครั้งหนึ่ง แววตาสว่างวูบวาบตามแสงไฟที่ริบหรี่และลุกโชน
แล้วหลับตาลงเล็กน้อย หรงเจี้ยนเสวี่ยก็ด่าตัวเองเบา ๆ ประโยคหนึ่ง
“สัตว์เดรัจฉาน”
--
เรือนหลัก
หรงไป่เม่ายืนอยู่นอกห้องนอนที่ฮูหยินหรงถูกกักบริเวณ สีหน้าไม่อาจคาดเดา