ตอนที่ 88 เผยจิงซวี่ บอกว่าไม่เกลียดข้า

เขาถามนางว่า จะขอร้องอย่างไร

หน้าโต๊ะหนังสือ ตำแหน่งของคนทั้งสองใกล้กันมากถึงเพียงนั้น

เผยจิงซวี่เพียงก้มศีรษะลงเล็กน้อย ก็เห็นที่วางพู่กันปี่เซียะซึ่งนางเป็นผู้ซื้อมาวางอยู่บนโต๊ะหนังสือ

ทั้งน่าเกลียดทั้งทึ่ม ดวงตาคู่นั้นหันเข้าหากัน ดูราวกับไม่เข้าใจสถานการณ์ในยามนี้เลยแม้แต่น้อย

เปลวเทียนไหวน้อย ๆ แสงไฟสีเหลืองอุ่นสาดต้องขนตายาวของนาง เผยจิงซวี่ขยับเปลือกตา

ริมฝีปากสีชาดแดงระเรื่อ เผยจิงซวี่ขบกัดเบา ๆ แล้วลดเสียงลงต่ำแสนต่ำ “ขอวิงวอนใต้เท้า…โปรดช่วยเสี่ยวเสวี่ยเถิดเจ้าค่ะ…”

พลางเอ่ย นางยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อของบุรุษนั้นเบา ๆ

ผ้าไหมชั้นสูงเย็นอุ่นและลื่นมือ เผยจิงซวี่เงยตาขึ้นประสานกับดวงตาสงบเย็นชืดของบุรุษนั้น

แสงเทียนไม่อาจสาดต้องเข้าไปในดวงตาคิ้วของเขาได้แม้เพียงเสี้ยว