กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เผย——”
หรงเจี้ยนเสวี่ยกล่าวเพียงคำเดียว
เสียงทั้งหมดถูกอุดตันอยู่ในลำคอ แรงที่โอบเอวของนางกระชับแน่นขึ้นทุกกระเบียดนิ้ว
เผยจิงซวี่มองย้อนเขาลงมาจากเบื้องบน ขนตางอนยาวเปียกชื้น ยังมีหยาดน้ำตาระยิบระยับเกาะอยู่
หรงเจี้ยนเสวี่ยเงยตาขึ้นเล็กน้อย หยดน้ำตาบนใบหน้าของนางก็กลิ้งตกลงไประหว่างคิ้วและดวงตาของเขา ร้อนผ่าว
เขาโอบนางไว้ แรงที่ท่อนแขนกระชับแน่นยิ่ง ราวกับว่านางควรจะสนิทสนมกับเขาเช่นนี้แต่แรก
คิ้วของเขาเค้นแน่น ดวงตาสีดำคู่หนึ่งราวหมึกที่ถูกทำหก เข้มข้นมืดมัว
——นางมิได้มองเขา
หรงเจี้ยนเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงแหบต่ำ “มองข้า……”