กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เสิ่นฉงเยวี่ยก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ยกชายกระโปรงขึ้นแล้วเดินเข้าไปต้อนรับ
“นายหญิงรอง ในที่สุดข้าก็รอท่านได้เสียทีเจ้าค่ะ”
นางยื่นมือออกไปหมายจะคว้าข้อมือของเผยจิงซวี่ แต่กลับยื่นเท้าออกมาจากใต้ชายกระโปรง ตั้งใจจะสะดุดให้นางล้ม
เผยจิงซวี่ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ในชั่วขณะถัดมา แรงหนักอึ้งสายหนึ่งก็ส่งมาจากด้านหลัง
เอวบางถูกโอบกอดไว้ เท้าของนางแทบจะเหยียบลงบนหลังเท้าของเสิ่นฉงเยวี่ยพอดี จากนั้นทั้งร่างก็พิงลงในอ้อมแขนของชายที่อยู่ด้านหลัง
กลิ่นไม้กฤษณาอันคุ้นเคยโชยมาปะทะหน้า
เผยจิงซวี่ส่งเสียงร้องอ่อนหวานออกมา มือเรียวกำแขนล่างอันแข็งแรงของชายผู้นั้นไว้แน่น
นางหันกลับไปมองชายผู้นั้น