กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน ชั่วขณะหนึ่งดูราวกับมีความเงียบงันประหลาด
เผยจิงซวี่เอ่ยเบา “ใต้เท้าเหตุใดจึงมาที่นี่หรือเจ้าค่ะ”
หรงเจี้ยนเสวี่ยเก็บผ้าเช็ดหน้ากลับโดยไม่แสดงสีหน้า “ราชการจัดการได้เกือบหมดแล้ว จึงออกมาเดินเล่นตามอัธยาศัย”
เดินเล่นตามอัธยาศัยหรือ?
เดินเล่นตามอัธยาศัยก็สามารถมาบุปผาพึงโฉมพบนางได้ เช่นนั้นก็ช่าง “บังเอิญ” เสียจริง
เผยจิงซวี่รู้กาลเทศะจึงมิได้แฉเขา เพียงพยักหน้า
เถ้าแก่จ้าวที่อยู่ข้าง ๆ เดิมยังโกรธเคืองที่เผยจิงซวี่ไล่เสิ่นฉงเยวี่ยแขกผู้มีเกียรติไป บัดนี้เห็นใต้เท้าเส้าฟู่ตรงหน้า เขาก็โน้มตัวก้มหัว ไม่กล้าเอ่ยคำบ่นแม้แต่คำเดียว
หรงเจี้ยนเสวี่ยมองไปที่เถ้าแก่จ้าว น้ำเสียงสงบ “สมุดบัญชีเล่า?”