กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฝ่ามือของเผยจิงซวี่ซึมเหงื่อออกมาเป็นชั้นบาง ๆ
นางอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
—นางตัดสินใจอย่างเสี่ยงภัยครั้งหนึ่ง
ริมฝีปากบางเม้มแน่น เผยจิงซวี่ได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง
ยังเป็นเถ้าแก่เนี้ยคนนั้น
นางถือกล้องยาสูบ ค่อย ๆ เดินเข้ามาหานาง
เดินมาหยุดตรงหน้านาง ราวกับกำลังชื่นชมความงามของใบหน้านี้
—งดงามจนแทบละสายตาไม่ได้จริง ๆ
เมื่อแน่ใจว่าในห้องมีเพียงสองคนเท่านั้น ในที่สุดเผยจิงซวี่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“โอ้ แม่นางน้อยตื่นแล้วหรือ?” เถ้าแก่เนี้ยหรี่ตาเล็กน้อย มองนางอย่างหยอกล้อ