กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หรงเจี้ยนเสวี่ยมีอานุภาพดุดัน เสิ่นฉงเยวี่ยตกใจจนเบิกตากว้าง ชั่วขณะหนึ่งไม่อาจรู้ว่าควรตอบสนองเช่นใด
ฮูหยินหรงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็รีบกล่าว “เจี้ยนเสวี่ย! มิได้พูดกันไปหมดแล้วหรือ คุณหนูเสิ่นได้ขอโทษไปแล้ว เมื่อครู่พวกหมัวมัวและบ่าวที่อยู่ในที่นั้นก็เห็นกันทั้งนั้น เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่ากระไร!”
กล่าวพลาง ฮูหยินหรงก็ส่งสายตาให้พวกหมัวมัวที่อยู่ข้างนอกประตู
พวกหมัวมัวเข้าใจความนัย ต่างพากันเอ่ยสนับสนุน “ใช่แล้วคุณชายใหญ่ เมื่อครู่คุณหนูเสิ่นได้รินน้ำชาคารวะนายหญิงรองแล้ว พวกข้าล้วนเห็นกันทั้งนั้น!”
เสิ่นฉงเยวี่ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้สติขึ้นมาเช่นกัน นางมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา น้ำเสียงตัดพ้อ “พี่เจี้ยนเสวี่ย อาเยวี่ยรู้ว่าตนทำไม่ถูก ได้ขอขมาที่นายหญิงรองแล้ว…”