ตอนที่ 34 เขารับนางไว้

ใต้แท่นเวที เบื้องไกล แสงไฟกลายเป็นแม่น้ำทอง ทว่าอาภรณ์ของนางกลับขาวผ่องเป็นประกายราวกับเก้านภาโปรยผ้าไหมเรียบขาวผืนหนึ่งลงมาเพื่อนางเพียงผู้เดียว

นางยันปลายเท้าเบา ๆ ทุกย่างก้าวล้วนย่ำลงตรงจุดที่เสียงดนตรีพลิ้วอ่อนหวานพอดี

แขนเสื้อในมือสะบัดออกไปทางใต้แท่น สตรีผู้นั้นดวงตางามดุจตาคมใสแห่งฤดูสารท สายตาพลิ้วไหว

นางเงยตาขึ้นมองหรงเจี้ยนเสวี่ยที่อยู่ไกลออกไป

ชายผู้นั้นสวมอาภรณ์กว้างสีน้ำเงินหมึก ร่างสูงตระหง่านยืนอยู่ใต้แสงโคมงาม สีหน้าไม่อาจมองเห็นชัด

เมื่อเก็บแขนเสื้อร่ายรำแล้ว เผยจิงซวี่เหลือบมองไปข้างหลังคราหนึ่ง ก็สังเกตเห็นว่าเสิ่นฉงเยวี่ยกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้นาง

นางค่อย ๆ ทอดสายตาลง ขนตายาวบดบังอารมณ์ในดวงตาของเผยจิงซวี่ นางขยับลูกตาครั้งหนึ่ง แล้วเหลือบมองใต้แท่นสูงนั้นอีกครา