กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หรงเจี้ยนเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่ทันเข้าใจบ้าง
ก้นของปี่เซียะตัวนั้นเชิดขึ้น หัวใหญ่ ดูราวกับเป็นตาเหล่
หรงเจี้ยนเสวี่ย: “……”
ดวงตางดงามคู่หนึ่งของเผยจิงซวี่เป็นประกายมองไปยังหรงเจี้ยนเสวี่ย รอยยิ้มที่มุมปากบริสุทธิ์อ่อนโยน: “ใต้เท้า ดูงามหรือไม่เจ้าค่ะ”
หรงเจี้ยนเสวี่ย: “……”
ชายหนุ่มมิได้เอ่ยวาจา เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย คิ้วก็กดต่ำลงเล็กน้อย ในดวงตาเต็มไปด้วย…อารมณ์อันซับซ้อน
เห็นหรงเจี้ยนเสวี่ยมิได้เอ่ยวาจา เผยจิงซวี่ยังคงยิ้ม นางย่นจมูกเสียหน่อย เอ่ยขึ้นเองว่า: “หึ! ตอนที่เพิ่งกลับมา หงเย่าเห็นที่วางพู่กันนี้ นางกลับบอกว่ามันน่าเกลียด!”