กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผยจิงซวี่ยืนอยู่กับที่ ดวงตางดงามคู่หนึ่งมองไปยังหรงเจี้ยนเสวี่ย ดูท่าทางเกร็ง ๆ อยู่บ้าง
เสิ่นเชียนฝานกับหรงเจี้ยนเสวี่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะหินในลานเรือน ต่างถือหมากคนละเม็ดเล่นหมากกันอยู่
เมื่อเห็นผู้มาใหม่ เสิ่นเชียนฝานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและเลิกคิ้ว แล้วพยักหน้าให้เผยจิงซวี่ “คารวะนายหญิงรองสกุลหรง”
เผยจิงซวี่สูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง กดปราณอำมหิตและความเหี้ยมโหดในดวงตาเอาไว้ เผยออกมาเพียงความงุนงงไม่รู้เรื่องรู้ราว
นาง “โดยไม่รู้ตัว” ทอดสายตามองหรงเจี้ยนเสวี่ยราวกับกำลังถามความเห็น
“เป็น…บัณฑิตที่มาเล่าเรียนขอคำชี้แนะ” หรงเจี้ยนเสวี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วอธิบายเช่นนั้น
เผยจิงซวี่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มให้เสิ่นเชียนฝาน แล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย