กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 730 ฝ่าบาทคือที่พึ่ง
เหยียนเซวียนได้ยินแล้วก็อกสั่นขวัญแขวน เมื่อเห็นรอยแผลบนฝ่ามือเว่ยเซี่ยกับคราบเลือดที่จับตัวหนา ก็รู้ว่านางเสียเลือดไปมาก
เขาอดรู้สึกผิดไม่ได้ “เป็นข้าที่คุ้มครองน้องสาวอาเซี่ยได้ไม่ดี”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? มิฉะนั้นข้าจะมายืนอยู่ตรงนี้อย่างอันอันปลอดภัยได้หรือ?”
เว่ยเซี่ยยิ้มพลางส่ายหน้า เห็นเหยียนเซวียนหยิบยามาทาให้นางอีกครั้ง แล้วยังใช้ผ้าเช็ดหน้าของเขาพันแผลให้นางเรียบร้อย
นางเพียงมองเขาพลางยิ้มบาง ๆ สายตาไล่จากใบหน้าหล่อเหลาของเขาลงไปยังนิ้วมือเรียวยาวขาวดุจหยก แล้วอดเหม่อลอยไม่ได้
เสียงกระแอมไอทำให้นางได้สติ เมื่อนางเงยหน้ามองก็เห็นขันทีจ้าวที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าลำบากใจอยู่บ้าง พอเห็นนางมองมาก็เอ่ยว่า