กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 662 นางจะมีเรื่องใดให้คิดมาก
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เว่ยเซี่ยก็ขมวดคิ้ว มองไป๋เยว่ชูกับไป๋อวิ๋นลั่วเดินจากไป แล้วหันกลับมามองนกยูงตรงหน้าและขนนกยูงที่ร่วงอยู่บนพื้น
นางถอนหายใจอีกครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับซื่อจื่อ ในสายตาคนนอกกลับกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่เรื่องนี้ก็ทำให้นางรู้ว่า ไม่อาจเอาแต่อ้างว่ายังเด็กแล้วไม่คิดถึงความรู้สึกนี้ได้อีก
นางต้องคิดให้ดีเสียแล้ว
“เด็กน้อย!”
“เอ๊ะ? องค์...องค์ชายสี่?”
เว่ยเซี่ยกำลังเหม่อลอย ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยจึงเงยหน้ามอง เห็นจวงอี้เหยาแล้วก็ประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบคำนับ
แต่ได้ยินองค์ชายสี่โบกมือกล่าวว่า “ไม่ต้องมากพิธี”
“เหตุใดองค์ชายสี่จึงอยู่ที่นี่ด้วย?”