กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 657 นี่มันไร้ยางอายตามใจชอบแล้ว
เป็นดังที่คาดไว้ เมื่อเว่ยเซี่ยกับคนอื่น ๆ มาถึงเรือนชั้นใน ผู้แสดงเป่าขลุ่ยคนก่อนเพิ่งลงจากเวที ป๋อหวยจู่ก็ถือกระบี่ก้าวขึ้นไปวาดลีลา
กระบี่วาดผ่านสายลมอย่างเฉียบคม พัดพาใบไม้บนพื้นให้ลอยพลิ้วตามท่วงท่าของเขา
เสียงชื่นชมดังขึ้นไม่ขาดสาย เว่ยเซี่ยในนครหลวงเซี่ยเองก็ยิ้มปรบมือพลางร้องชม
“พี่ป๋อเก่งมาก!”
ป๋อหวยจู่ที่กำลังแสดงกระบี่ได้ยินเสียงชื่นชมของเว่ยเซี่ย มุมปากพลันยกขึ้นด้วยความยินดี ทั้งยังเพิ่มแรงแสดงกระบี่ให้หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม
หลังแสดงจบ เขาแม้เหงื่อท่วมกาย แต่กลับเบิกบานใจยิ่งนัก ส่วนคนอื่น ๆ ก็มองอย่างยังไม่รู้สึกเต็มอิ่ม
“สมกับที่คุณชายป๋อฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เล็ก กระบี่เมื่อครู่ร่ายรำได้งดงามจริง ๆ”