กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 578 นี่เชื่อใจนางเกินไปแล้วกระมัง
เว่ยเซี่ยชะงักไป เห็นจวงโม่โจวมองนางพลางยิ้ม คิ้วขยับเล็กน้อย เดิมทีตั้งใจจะปฏิเสธ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงครืนครั่น
หัวใจนางเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย นางอุ้มกล่องกลไกลับแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองฝนที่ตกหนักด้านนอกกับสายฟ้า
นางอดคาดการณ์ไม่ได้ว่า ก่อนฟ้าสางคงมีลูกเห็บตก
เช่นนั้น…
“ได้ ซื่อจื่อจัดการงานราชการที่นี่เถิด ข้างนอกครืนครั่นเช่นนี้ ข้าก็นอนไม่หลับ จะเล่นกล่องกลไกลับไปด้วย”
จวงโม่โจวฟังแล้วก็ยิ้มจนหางตาโค้ง ก่อนพยักหน้า แล้วสั่งให้องครักษ์นำเอกสารราชการกับฎีกามาให้ เขานั่งจัดการงานอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ