กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 576 หรือว่ากำลังรอเขาอยู่
พี่ใหญ่เว่ยและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงเช่นกัน พวกเขามองจดหมายแล้วขยี้ตา คิดว่าตนอ่านผิดไป ทว่าตัวอักษรเหล่านั้นเขียนถึงวังหลวงจริง ๆ
“อาเซี่ยของเราช่างมีวาสนาดีเหลือเกิน”
สะใภ้รองสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง กว่าหัวใจจะสงบลงได้บ้าง แต่ก็ยังเต้นตึกตักไม่หยุด นางเอ่ยชมอีกครั้ง
“เด็กหญิงบ้านไหนจะมีวาสนาดีเท่าอาเซี่ยของเราอีก ถึงกับได้รู้จักองค์หญิง แล้วยังได้ไปวังหลวงด้วย”
พี่ใหญ่เว่ยสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่จนสำลักอีกครั้ง แต่ก็ได้สติกลับมาแล้ว ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง รีบพยุงเก้าอี้นั่งลง