กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 557 หรือว่าเขาชื่นชมเขามาก
เหยียนเซวียนพยักหน้า แม้พวกเขาต้องเรียนวาดภาพกับอาจารย์จื่ออู่ แต่ในแต่ละวันมีเวลาเรียนวาดภาพเพียงสองชั่วยาม จึงไม่กระทบต่อการเรียนตามปกติ
ดังนั้นหลังพักกลางวันแล้ว พวกเขายังต้องไปเรียน แต่เว่ยเซี่ยกับพวกนางไม่ต้องไป
เพราะเดิมทีพวกนางมาเพื่อเรียนวาดภาพกับอาจารย์จื่ออู่
“เช่นนั้นเดี๋ยวพี่เหยียนกับคุณชายหลี่ไปเรียนกันหมด ก็เหลือข้าอยู่คนเดียว”
เว่ยเซี่ยเสียดายที่เหยียนเซวียนอยู่เป็นเพื่อนนางไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าการเรียนสำคัญที่สุด จึงยิ้มแล้วกล่าวอีกว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกท่านกลับมาตอนเย็นแล้ว พวกเราค่อยออกไปเที่ยวกัน”
“ได้ พอตกกลางคืน โคมไฟทั่วทั้งสำนักศึกษากระเรียนขาวจะสว่างขึ้น ไม่มีที่ใดมืดมิดเลย”