กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 556 อยากอุ้มกระรอกมาเลี้ยงสักตัว
เว่ยเซี่ยฟังแล้วดวงตาเป็นประกาย ที่แท้เหยียนเซวียนเป็นคนอุ้มพวกมันกลับมาจากป่าสน มิน่ากระรอกสองตัวนี้ถึงมางีบหลับอยู่ในลานบ้านของพวกเขา
เช่นนั้นหากกระรอกน้อยเต็มใจอยู่กับคน นางก็เลี้ยงสักตัวได้เช่นกันสินะ!
“พี่เหยียน กินเสร็จแล้วพวกเราไปเดินเล่นในป่าสนกันเถิด ข้าอยากอุ้มสักตัวกลับไปเลี้ยง”
“ได้”
เหยียนเซวียนยิ้มพลางพยักหน้ารับ แล้วกินอาหารกับพวกเขาก่อน ระหว่างนั้นเว่ยเซี่ยถามถึงทิวทัศน์ในสำนักศึกษากระเรียนขาว เขาจึงแนะนำไปพลางกินไปพลาง
มื้อนี้กินกันช้ามาก สาเหตุหลักคือช่วงหลังหลี่ชีอี้กินอยู่คนเดียว กระทั่งกินต่อไม่ไหวแล้วจึงลุกขึ้น มุ่งหน้าไปเดินเล่นที่ป่าสน