กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 539 พวกเขาล้วนมีโอกาส
แม้แต่หูผิงหนานกับคนอื่น ๆ ก็ชะงักไปเช่นกัน พวกเขาเหลือบมองจดหมายที่วางเต็มโต๊ะ แล้วมองชุยจั๋วที่ลุกไปเปิดประตู ก่อนกลับมาพร้อมอุ้มจดหมายปึกหนึ่งไว้ในมือ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
“นี่ เหตุใดถึงมีจดหมายมากมายเช่นนี้อีก หรือยังมีจดหมายจากชีอี้อีก”
“ทายถูกแล้ว ท่านอาสามมีเพียงฉบับเดียว ที่เหลือล้วนเป็นของชีอี้”
“เอ่อ…”
หูผิงหนานกับคนอื่น ๆ ไม่อยากพูดอะไรแล้ว พวกเขามองจดหมายที่เมื่อครู่ยังวางเต็มโต๊ะ บัดนี้กลับกองพะเนิน เยว่หมินยกมือกุมขมับ
“ชีอี้เขียนจดหมายหนึ่งฉบับทุกหนึ่งชั่วยามหรือ เขาไม่มีการบ้านต้องทำหรืออย่างไร”
“ถึงมีการบ้านต้องทำ เขาก็ยังหาเวลามาเขียนจดหมายได้”