บทที่ 538 จดหมายมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร

บทที่ 538 จดหมายมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร

หลังจากคุณชายรองเว่ยกับพวกเพิ่งออกมาจากหมู่บ้าน ก็กลับโรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อน สองวันนี้พวกเขาช่วยชาวบ้านทอดแหจับปลา พอกลับมาทุกคนก็เหนื่อยจนหมดแรงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย

ผู้ที่มาเดินทางหาความรู้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นลูกหลานขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ ไหนเลยจะเคยทำงานหนักเช่นนี้มาก่อน

แม้คุณชายรองเว่ยจะเติบโตในชนบทตั้งแต่เล็ก แต่พอช่วยงานติดกันสองวันก็เหนื่อยจนปวดเอวปวดหลัง แขนแทบยกไม่ขึ้น

“ไม่คิดเลยว่าชาวประมงจะลำบากถึงเพียงนี้” สวี่โย่วฟุบอยู่บนโต๊ะ ยื่นมือปัดถ้วยชามาจ่อปากอย่างยากลำบาก ดื่มไปสองอึกจึงรู้สึกว่าลำคอดีขึ้นมาก