บทที่ 507 ข้าซ่อนเร้นยิ่งกว่าพวกเขา

บทที่ 507 ข้าซ่อนเร้นยิ่งกว่าพวกเขา

องค์หญิงหกเห็นจวงโม่โจวกระซิบกับรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งกรมโยธาธิการสองสามคำก่อน แล้วเดินมาทางพวกนาง ยื่นมือจูงเว่ยเซี่ยไป

นางยิ่งตกตะลึงเข้าไปใหญ่

พี่ชายซื่อจื่อถึงกับจูงมือน้องเว่ย แต่นางซึ่งเป็นน้องลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ อยากเข้าใกล้ซื่อจื่อยังทำไม่ได้เลย

หลายปีมานี้ ช่วงเวลาที่พวกเขาได้ใกล้ชิดกันที่สุด กลับเป็นตอนที่พี่ชายซื่อจื่อเดินมาหานาง แล้วจูงเว่ยเซี่ยจากไป

ขันทีจ้าวก็ตกใจเช่นกัน มองเงาร่างของพวกเขาที่เดินห่างออกไป พลางรู้สึกเหมือนยังขวัญเสียไม่หาย

แต่แล้วเขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ องค์หญิงเก้าเคยรังแกคุณหนูจากจวนสกุลป๋อที่สนามม้า แล้วถูกฝ่าบาทลงโทษ