บทที่ 502 ยังประเมินต่ำไป

บทที่ 502 ยังประเมินต่ำไป

เว่ยเซี่ยมองเหยียนเซวียนที่กำลังตั้งใจเดินหมาก ใบหน้าหมดจดดุจหยกไร้ตำหนิประดับรอยยิ้มอ่อนโยนราวสายลมชื่นใจอยู่เสมอ เพียงมองก็ชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มตามได้โดยง่าย

เพียงรูปโฉมอย่างเดียว เหยียนเซวียนก็มีความงามดุจเซียนแล้ว

ยิ่งนิสัยสุขุมเยือกเย็นของเขา ยามประลองหมากกับอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักก็ไม่กระวนกระวายแม้แต่น้อย ยังสงบจิตคิดพิจารณาได้

เรื่องเช่นนี้ไม่ง่ายเลย

นางนึกว่าตนรู้ความเก่งกาจของเหยียนเซวียนมานานแล้ว แต่ไม่รู้เลยว่าที่แท้ยังประเมินเขาต่ำไป

คุณชายหนุ่มผู้นี้ช่างเหมือนเซียนที่ก้าวออกมาจากภาพวาด สมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริง ๆ

“เด็กคนนี้เก่งกาจจริง ๆ” ราชครูเซี่ยมองกระดานหมาก โดยเฉพาะตำแหน่งของหมากขาวแล้วก็ตกตะลึงในใจ