กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 446 คนเราต้องเห็นแก่ไมตรีกันบ้าง
เหยียนเซวียนมองรอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวจื่อเหยี่ยน คิ้วขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงพยักหน้าแล้วลงไปกินข้าวกับเขา
ยามนี้หลี่ชีอี้ เว่ยเซี่ย และจ้าวเยว่เอ๋อร์นั่งดื่มโจ๊กขาวอยู่ก่อนแล้ว
เมื่อเห็นพวกเขามา หลี่ชีอี้ก็เอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกว่าโจ๊กขาวอร่อยถึงเพียงนี้”
“ก็เพราะเจ้าหลับไปตั้งสามยาม แถมยังหิวจนตื่น กินอะไรก็ย่อมอร่อยไปหมด”
เหยียนเซวียนรับโจ๊กขาวที่เว่ยเซี่ยยื่นให้ แล้วดื่มไปคำหนึ่ง รสชาติหอมอร่อยจริง ๆ เมื่อเห็นว่าเด็กรับใช้ยังไม่ยกอาหารมา