บทที่ 444 คงปรองดองกันไม่ได้

บทที่ 444 คงปรองดองกันไม่ได้

ได้ยินเช่นนั้น เว่ยเซี่ยก็นึกถึงบทกวีวรรคหนึ่ง “พลันราวลมวสันต์พัดมาในค่ำคืนเดียว ต้นสาลี่นับพันนับหมื่นผลิบาน” ภาพงดงามเช่นนี้ นางยังไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่ที่นี่เป็นเมืองแห่งบุปผา มองไปทางไหนก็เห็นดอกไม้ หากดอกไม้ร้อยบุปผาที่ถูกหิมะขาวปกคลุมดูราวกับ “บุปผาสาลี่บานทั่วพันต้นหมื่นต้น” มิใช่หรือ

ว้าว พอคิดเช่นนี้ นางก็เฝ้ารอชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนแล้ว

“โรงเตี๊ยมของพวกเราอยู่ไม่ไกลจากหุบเขาร้อยบุปผา ข้าตั้งใจเลือกโรงเตี๊ยมนี้ เพราะบริเวณใกล้หุบเขาร้อยบุปผาเป็นสถานที่ที่คึกคักที่สุดในเมืองแสงจันทร์”

จ้าวจื่อเหยี่ยนดื่มสุราบุปผา อิ่มมากแล้ว แต่เห็นหลี่ชีอี้ยังคงกินเนื้อคำโต จึงยิ้มรอให้เขากินเสร็จ พลางเล่าถึงทิวทัศน์ของเมืองแสงจันทร์